Verlies van werk is ook rouw

In november 2024 kwam de aankondiging. Het bedrijf zou de deuren sluiten. Het kwam niet als een verrassing en toch voelde het onwerkelijk. We hadden jarenlang samen gevochten om het bedrijf overeind te houden. Met alles wat we hadden. Maar het mocht niet baten.

Onzekerheid en spanningen
Er volgden maanden van onderhandelingen tussen directie en vakbonden. Onderhandelingen waar je als medewerker ongewild onderdeel van wordt. Processen die veel vragen van iedereen en die de onderlinge verhoudingen onder druk zetten. Er waren spanningen, verschillen van mening en emoties die hoog opliepen.
Voor mij was dat zwaar. Zwaarder dan ik wilde toegeven. Mijn emoties schoten alle kanten op: verdriet, boosheid, soms zelfs opluchting of blijheid. Het voelde tegenstrijdig en verwarrend.

Afscheid zonder afscheid
Toen de contracten eenmaal getekend waren, begonnen collega's te vertrekken. Omdat iedereen een andere opzegtermijn had, was er geen gezamenlijk afscheid. Een reünie die kort na de sluiting werd georganiseerd, was voor mij te vroeg. Het deed te veel pijn. Ik was nog boos en verdrietig. En als dat gebeurt, trek ik me terug.
Hoewel het werk op het laatst allesbehalve leuk was, mis ik het nog steeds. Ik mis mijn collega's, de machines, het product waar we trots op waren. Dat gemis doet pijn. Het is verdriet.

De dubbele gevoelens bij verlies
Toen we net hoorden dat het bedrijf zou sluiten, wilde ik onderzoeken wat er nog mogelijk was. Een doorstart? Nog één keer proberen? Misschien toch met een plan komen.
Tegelijkertijd was er opluchting. Bij bijna iedereen. Ook bij mij. Een zware en moeilijke periode zou eindelijk eindigen. En dat was het dubbele: willen vechten én blij zijn dat het voorbij is.

Doorgaan op wilskracht
Ik besloot proactief te zijn. Vanuit mijn HR-rol alles voorbereiden voor de sluiting. Hard zijn, doorgaan, omdat het onvermijdelijk was. If you cannot beat them, join them.
Maar alle spanningen, die van mezelf en die tussen collega's, zorgden ervoor dat ik slecht sliep en steeds vermoeider werd. En als ik moe ben, word ik emotioneel. Dat maakte alles nog lastiger.
Op het moment dat er veel afgehandeld moest worden, lukte het mij niet meer. Het kwam te dichtbij. En toen ik later wel weer wilde helpen, mocht het niet meer. Dat raakte me diep. De teleurstelling in mezelf was groot.
Dat ik het niet kon, had niet alleen met de sluiting te maken. Er was al zoveel gebeurd. Ik was oververmoeid, teleurgesteld en verdrietig. Zo erg dat boosheid vaak de boventoon voerde. Eigenlijk was ik mezelf volledig kwijtgeraakt.

Bewust meemaken en doorgaan
Daarna heb ik elke vervolgstap bewust meegemaakt. Het laatste product dat werd gemaakt. De eerste collega's die vertrokken. Het opruimen en schoonmaken. Tot bijna de laatste dag was ik op het werk.
Nog terwijl ik in dienst was, gingen we op vakantie. Heel bewust. Om alles te verwerken, dacht ik. En daarna zou ik starten bij een nieuwe werkgever.

Te snel verder
Dat liep anders. Het bedrijf waar ik werkte was mijn tweede thuis geweest. Ik kende iedereen en iedereen kende mij. Ik had daar stappen gezet, veel geleerd en vooral een bijzondere band opgebouwd met collega's.
Ondanks alle problemen deden we enorm ons best. Ik was trots op de mensen en op het product dat we maakten. Als ik er nu aan terugdenk, voel ik opnieuw verdriet. Het is echt weg. In plaats van de tijd en rust te nemen om te voelen wat er gebeurd was, ging ik door. Met goede hoop startte ik bij een nieuwe werkgever. Maar ik voelde me niet thuis. Ik vergeleek alles met mijn vorige werk. Het verlies was nog te groot.
De problematiek leek bovendien sterk op wat ik achter me had gelaten. Om verdere teleurstellingen te voorkomen, nam ik afscheid. Dat voelde als een opluchting. Het was te vroeg. Te snel na het verlies van een plek die als familie voelde.

Tijd nemen is geen stilstand
Daarna nam ik tijd. Tijd voor mezelf. Dat betekende niet dat ik niets deed. Ik wist wat ik wil: mensen ondersteunen die met verlies te maken hebben, en werkgevers bewust maken van de impact van verlies op werk en werkplezier.
En die tijd nemen, dat is wat ik iedereen wil meegeven. Neem de tijd voordat je overstapt naar iets nieuws. Zeker als je betrokkenheid en liefde voor de organisatie groot waren. Verlies van werk is ook rouw. Het betekent niet dat je stil moet staan. Maar wel dat je afscheid mag nemen. Op jouw manier. In jouw tempo.